سلام. مدت زیادی است که ننوشته ام. با این حال، به همه سر زدم و نظرات را هم جواب دادم. و اما در این مدت چه گذشت؟ به ادامه مطلب مراجعه کنید تا خلاصه ای از اتفاقات چند ماهه اخیر را برایتان بگویم.

با وجود آن که در آزمون کارشناسی ارشد، مجاز به انتخاب رشته شدم اما این بار، ریسک نکردم و به جای آن که شهرستان ها را هم انتخاب کنم (و آواره اینجا و آنجا شوم) فقط دانشگاه‌های تهران را زدم. این بود که قبول نشدم! بنابراین باید به فکر ادامه خدمتم می‌افتادم.

هفته نامه همشهری خانواده در شماره 69 خود مطلبی داشت تحت عنوان "همیشه پای یک ژن در میان است" که این تیتر ما را به یاد فیلم "همیشه پای یک زن در میان است" ساخته کمال تبریزی می اندازد. اما چیزی که برای من جالب است این است که در زبان کردی به زن می‌گویند ژن!

سالروز رحلت جانگداز امام خمینی (ره) و واقعه 15 خرداد تسلیت باد!

سلام. این روزها چه قدر هوا گرم شده! چه خبر دوستان؟ ایام به کام است؟

چند هفته ای است که بلاگ اسکای امکان درج ادامه مطلب را برای وبلاگ نویسان فراهم کرده است. بهتر است ما هم از این امکان استفاده کنیم تا دسترسی به مطالب وبلاگ آسان تر شود. با کلیک بر روی ادامه مطلب، در این باره خواهید خواند:

حادثه طبس، انتخابات مرحله دوم، ف-ی-ل-ت-ر-ی-ن-گ سایت‌ها در ایران، لینکی جهت دانلود نوحه و چند مطلب دیگر.

تنبیه دانش آموزان با چوب و ترکه در سیستم آموزشی ما رواج دیرینه داشته و هنوز هم در بعضی جاها دارد. خود من به ندرت اتفاق افتاد که به خاطر انجام ندادن تکلیف از معلم چوب بخورم. اما کافی بود یکی توی کلاس حرکتی بکند تا مبصر به آقا معلم بگوید و او نیز کل کلاس را از دم با چوب بنوازد! خیلی جالب بود: از شاگرد اول کلاس چوب می خورد تا شاگرد آخر. انگار همه در خطای آن یک نفر شریک بودند و باید تنبیه می شدند. چند هفته ٻیش٬ حسن تصادفی روی داد که باعث شد این حرفها را در مورد چوب خوردن بنویسم و بد نیست چند خاطره نیز از خودم ول بکنم (در سلامتی کامل که به سر می برید، هوع؟).

بله، گفتم که من بسیار کم بابت حل نکردن تکلیف کتک خوردم. بنابراین، معدود دفعاتی که به این سعادت (چوب معلم گل بود و هر کس نمی خورد خل بود) نائل شدم، برایم چون خاطره هایی تلخ و شیرین باقی مانده.

اولین آن مربوط می شود به دوران ابتدایی: چهارم ابتدایی. شاگرد اول کلاس بودم و هر موقع یکی از بچه ها مورد غضب آقا معلم قرار می گرفت و برای جمع کردن آشغال به حیاط مدرسه فرستاده می شد، بچه ها من را پیش معلم می فرستادند تا ضمانت آن طفلک را بکنم. (بدون دسته چک، ضامن می شدم!).

اما آن روز نمی دانم معلم سر چه موضوعی شاکی شد که همه بچه ها را به چوب نواخت. (فقط می دانم من و خیلی های دیگر هیچ خطایی نکرده بودیم). کتک را خوردیم و امتحانی بود که دادیم و ساعت بعد، معلم برگه ها را تصحیح می کرد و ما نیز مشق می نوشتیم یا کتاب می خواندیم.

من ردیف اول می نشستم. معلم همچنان در کار تصحیح اوراق بود که ناگهان برگه ای از زیر دستش در رفت و به روی زمین افتاد. ناخودآگاه دستم به طرف برگه رفت تا از روی زمین برش دارم و به اقا معلم بدهم که یاد زنگ قبل افتادم که آقا معلم بی دلیل ما را چوب زده بود. برای همین هنوز دستم به زمین نرسیده، آن را پس کشیدم و به معلم خیره شدم.

خنده ای بر لب آقا معلم رویید و من دستم دوباره به طرف برگه دراز شد.

این روزها تبریک زیاد می‌شنوم. گذشته از تبریک نوروز و هفته وحدت٬ تبریک فارغ التحصیلی هم لطف خود را دارد. این سٶال را هم این روزها زیاد جواب می‌دهم: «درستون تموم شد؟» «بله٬ چهار سالِ لیسانس تموم شد. اما حکایت همچنان باقی است.» یاد مجله همشهری جوان افتادم. یکی دو ماه پیش که صحبت از رشته های دانشگاهی شده بود نوشته بود: درس خواندن مثل دویدن دنبال سایه است؛ هیچ وقت به آخرش نمی‌رسی حتی اگر از گهواره تا گور دانش جسته باشی. حتی اگر لیسانس گرفته باشی و کارشناس شده باشی همیشه یکی پیدا می‌شود که از تو بیشتر بداند یا لااقل یک مدرکی داشته باشد که تو نداری. تو «فوق» اش لیسانس داری اما او «فوق لیسانس» دارد!